Ons geld-systeem zit zo in elkaar dat er altijd een tekort is. Dat is geen sneu effect van natuurlijke economische wetten maar bewust zo gecreëerd.
Dat heet concurrentie. Beter zijn dan de ander.
Je geeft aan 100 mensen 50 paar laarzen zodat zij daar met elkaar om gaan vechten. Maar hoe goed hun businessplannen, hun marketing-onderzoek, hun extra genoten opleidingen ook zijn, er zijn er altijd 50 die geen laarzen zullen krijgen.
In plaats dat die 100 mensen collectief bezwaar maken tegen die 50 ontbrekende laarzen, richten zij zich tegen elkaar.
Zij laten zich verleiden om beter te ondernemen, meer te innoveren, zich nog meer te onderscheiden en nog beter hun best te doen. Wat zij niet in de gaten hebben, is dat zij in een ratrace worden gestort waar altijd verliezers zijn.
Beste ondernemers, hoelang blijven jullie dit zieke spel nog spelen?
Oh, jullie denken dat het de enige manier is om te overleven?
Zolang jullie dat denken, blijven jullie het spel spelen. Zul je de ene dag jouw laarzen weten te bemachtigen en trots zijn op jouw succes. Maar de andere dag kun je deze weer verliezen. En dan zullen jullie denken dat jullie zelf hebben gefaald. Jullie zullen zelfs zeggen dat er nu eenmaal maar 50 laarzen zijn.
Is het niet veel mooier om voor 100 mensen 100 paar laarzen beschikbaar te maken?
Kunnen jullie omgaan met het idee dat er ook een samenleving mogelijk is waarbij er niet gevochten hoeft te worden en het succes van de een niet het verlies van de ander hoeft te betekenen?
Deze is wellicht dichterbij dan je denkt.
Zeker als we dat allemaal willen.
Bert-Jan,
Ik volg je wel ten dele, schaarste zorgt voor competitie. Vraag is of dit 'slecht' is? Als er overvloed is voor iedereen, dan is er ook minder initiatief om te innoveren. Waarom zou je ook? Het komt toch vanzelf. Het gevolg is dat we dan genoegen zullen moeten nemen met inferieure producten en diensten.
In de praktijk kan je model volgens mij ook niet werken. Zelfs als er 100 laarzen voor 100 mensen zijn, dan zal op een dag iemand een 'betere' laars ontwerpen, waardoor hij niet één laars verkoopt, maar misschien 20, waardoor 19 andere producenten alsnog in de kou zitten.
Ondernemen is in zekere zin een survival of the fittest. Niet de rijkste, de slimste, de mooiste wint altijd, wel de best aangepaste.
Ondernemen is ook topsport. De beste atleten zijn niet noodzakelijk degene met het meeste talent, wel degene die er het meeste moeite voor over hebben:
* Zij die net een beetje meer getraind hebben
* Zij die toch maar dat zakje friet of flesje wijn hebben afgeslagen
* Zij die op tijd gaan slapen
* ...
Niet iedereen kan en wil die opofferingen brengen en dat moet kunnen. Maar goud, zilver of brons kan je alleen maar behalen als je je inzet op alle vlakken.
Zonder vraag en aanbod geen handel. Jouw theorie klinkt leuk maar dan zouden we over moeten stappen op een socialistische heilstaat en je ziet wat daar van is terecht gekomen.
We zijn zo langdurig blootgesteld aan de ideologie van tekort en concurrentie, dat we zijn gaan geloven dat deze noodzakelijk zijn. Alsof alleen dan innovatie zal plaatsvinden.
Het is even wennen om over te stappen van overleven naar leven.
Anders denken is prima, maar anders doen vormt een probleem.
Dat alles heeft te maken met de eigenschappen of beter gezegd het onvermogen van het menselijk brein. Het is, zonder gesleutel aan de genetica, op korte termijn niet realistisch om daar veranderingen van te verwachten.
Kijk maar eens wat er in China aan de hand is. De Chinezen hebben, met de omschakeling van communisme naar een vorm van oosters kapitalisme, unieke mogelijkheden gehad om het anders te doen dan het westerse kapitalisme tot nu toe heeft gedaan en toch stappen ze in dezelfde valkuilen. Kan ook niet anders met dezelfde genetica in het achterhoofd.
Lieve Bert-Jan : jij mag mijn laars wel hebben. peace.